تو اگر در تپش باغ خدا را ديدي، همتی کن و بگو ماهي ها حوض شان بي آب است

 
در آغاز هيچ نبود، كلمه بود، و آن كلمه خدابود

عظمت همواره در جستجوي چشمي است كه او را ببيند
و خوبي همواره در انتظار خردي است كه او را بشناسد
و زيبايي همواره تشنه دلي است كه به او عشق ورزد
و جبروت نيازمند اراده اي كه در برابرش ، به دلخواه، رام گيرد
و غرور در آرزوي عصيان مغروري كه بشكندش و سيرابش كند
و خدا عظيم بود و خوب و زيبا و پرجبروت و مغرور
اما كسي نداشت

خدا آفريدگار بود
و چگونه مي توانست نيافريند؟
و خدا مهربان بود
و چگونه مي توانست مهر نورزد؟
“بودن” “مي خواهد”
و از عدم نمي توان خواست
كسي “نمي خواست” كسي ”نميديد“ كسي ”عصيان نمي كرد“ كسي عشق نمي ورزيد، كسي نيازمند نبود، كسي درد نداشت.....و.....
و خداوند خدا، براي حرف هايش ، باز هم مخاطبي نيافت
هيچ كس او را نمي شناخت ،هيچ كس با او ”انس“ نمي توانست بست
”انسان“ راآ فريد
و اين ، نخستين بهار خلقت بود

In principio erat verbum
et verbum erat apud deum
et deus erat verbum
hoc erat in principio apud deum
Omnia per ipsum facta sunt
et sine ipso factum est nihil
qoud factum est
in ipso vita erat
et vita erat lux hominum
et lux in tenebris lucet
et tenebrae eam non comrehenderunt
Fuit homo missus a Deo, cui nomet erat Joannes.


welcome to my little home

انتظار

  هی، دو چشم من  قصه های باران را چه خوب تفسیر می کنِِید  من، در انتظار عبورم  کنایه ام مکنید  ... more

Previous blog entries:
Apr 30	-	سمانه من
Mar 19	-	آی آدم ها! مهربانتر باشیم
Feb 26	-	دلم هوای خدا کرده